මේ නගරය මා ඔබ

මේ නගරය මා ඔබ මුන ගැසුණු නගරයයි
මේ නගරය මා ඔබ වෙන් කෙරුණු නගරයයි

වැව් ඉවුරේ දිය රළ පෙර සේම බිඳෙනවා
නුග ගස්පෙළ අප නැතුවත් තව දළුලනවා
සරසවි බිම කඳු රැල්ලෙන් එතෙර පෙනෙනවා
ඔබත් එක්ක ආයෙත් එහි යන්න හිතෙනවා

ඔබ අතගෙන ගිය වීදියෙ ඈ හා යනවා
සිඟිති පුතා අතැඟිල්ලක එල්ලී එනවා
ඒ කාලේ පැතූ පැතුම් යලි සිහිවෙනවා
ජීවිතයම හීනයකැයි කියා සිතෙනවා

-මර්වින් පෙරේරා

රොබරොසියා මල් යායට හැලිලා

රොබරොසියා මල් යායට හැලිලා
අප ආ පාරේ පාවඩ එලලා
මල් පාගා ගෙන යන්න හිතක් නෑ
සොඳුරු අතීතය අමතක කරලා

සරසවියට හෙට එන මිතුරන්නේ
වසන්තයට යලි මල් පූදින්නේ
අප හැම මේ බිම හැරදා යන්නේ
රොබරොසියා මල් නැහැ එය දන්නේ

ගිනියම් අවුවෙත් මල් පූදිනවා
සැනෙකින් සුලඟට අසු වෙනවා
පෙර පෙම් බැඳි අය අද ලඟ නෑ
සරසවියෙන් මා සමුගෙන යනවා

- ඉමාන් පෙරේරා

හන්තාන දෙසින් එන

හන්තාන දෙසින් එන
මුදු සීත සුලන් රැළි
ඔබ තාම හොඳින් හඳුනනවා නම්
මේ පහන ඔබේ සුරතින් දැල්වූ
මං බොහොම ප්‍රවේසම් කර ගන්නම්

සංසාර පුරුද්දටදෝ මන්දා
ගංඟාව ශෝකයෙන් වැළපෙනවා
මං තාමත් මහවැළි ගං ඉවුරේ
වැලි පාර දිගේ හවසට යනවා

තනිවී අද මා මේ වැව රවුමේ
දළදා පෙරහැර සිරි නරඹනවා
මහ සෙනග අතර ඔබ කොතැනක හෝ
එහි හිඳිනු ඇතැයි නිකමට සිතිලා

- කරුණාරත්න දිවුල්ගනේ

සරසවියෙදි හෙට විතරයි

සරසවියෙදි හෙට විතරයි හමු වන්නේ
කිමද කුමරි නෙත කඳුලැලි පුරවන්නේ

මොර සූරන මහ වැස්සේ තනි කුඩයේ
අප තනිවී දොඩමළු වූ හැටි පෙනියේ
කොමල පපා මුකුළු හිනා පෑ දෙතොලේ
මතකද මහවැළි දෑලේ සපු සෙවනේ

කලා ශිල්ප රාජ ඉසුරු මල් යහනේ
එදා ලපළු හෙවනේ සරතැස නිවුනේ
අපේ මියුරු හීන පිරුණු රජ දහනේ
මෙදා සුවඳ පමණි ඉතිරි හන්තානේ

කෝල බැලුම් හෙලා රඟන පරෙවියනේ
මාල බැඳුනු ගෙල කුමරිගෙ හඳපානේ
හීනෙන් දැකුමට විතරයි උරුම වුනේ
හන්තානේ කුමරියෙ නාඬන් ළසඳේ

- දයාරත්න රණතුංග

හන්තාන අඩවියේ

හන්තාන අඩවියේ
මැදුරු කුළුණු සුදු සඳළු තලා පිස
මේ එන්නේ ප්‍රේමයේ සුවඳ නොවේ
හන්තාන අඩවියේ
කුසුම වදුළු තුරු සිරස හමාගෙන
මේ එන්නේ ප්‍රෙමයේ සුවඳ නොවේ

කුසින් අඩක් දළ අහරින් සකසා
කෙසඟ සිරුරු රළු යහනේ සතපා
අනියත හෙට ගැන සිතමින්
විද්‍යා ශිල්ප කලා වනපොත් කරනා
මානව මානවිකාවන්ගේ
නලියන රුධිරේ උණුසුම් සුසුමයි
ප්‍රේමයේ සුවඳ නොවේ

පීඩනයෙන් තැනසර හිස ඔසවා
පෙරමුණ ගත් වරදට වෙඩි සැර කා
මළ සොයුරන් සිහි කරමින්
විද්‍යා ශිල්ප කලා වනපොත් කරනා
මානව මානවිකාවන්ගේ
පුපුරන මනසේ කකියන පැතුමයි
ප්‍රේමයේ සුවඳ නොවේ

- නන්දා මාලනී

හන්තාන කඳු වැටිය එදා වාගෙයි අදත්

හන්තාන කඳු වැටිය එදා වාගෙයි අදත්
මහවැලිය පුරුදු සේ ගලා යාවී හෙටත්
සරසවියේ තුරු වදුල මිලින වී නෑ තවත්
ඒත් අද සොඳුරියේ
ඔබ කොහිද මා කොහිද

එදා අප පෙම් වදන් දෙඩූ ලිය මදුලු යට
පෙම්වතුන් පෙම් වදන් දොඩනවා
අප සමඟ නිදාසිටි අවන්හල දෙසුම් හල
පුරුදු සේ බලාගෙන ඉන්නවා

මේ බිමේ සැඟව ඇති සිවු වසක අතීතය
යලි යලිත් මතකයට නැගෙනවා
මහත් වෙහෙසක් දරා සඟවන්න තැත් කලත්
නෙතු අගට කඳුළු බිඳු නැගෙනවා

-අමරසිරි පීරිස්

හන්තානේ කඳු මුදුන සිසාරා

හන්තානේ කඳු මුදුන සිසාරා
පවනක් වී එන්නම්
ඔබේ සුවඳ රැඳි කුටිය සමීපයෙ
කුසුමක් වී ඉන්නම්//

තුන් මහලින් සැදි සරසවි පායේ
මල් කැටයම් සෙවනේ
හිරිපොද වැස්සේ නැඟුනු සතුටු රළ
මිරිඟු සයුර විනි අතීතයේ

පාළු නිසංසල කඳු වැටි අතරේ
මහවැලි ගං ඉවුරේ
අත්තටු සිඳ ගත් විහඟ විලාසෙන්
අපේ පැතුම් ඉකි බිඳිනු ඇසේ

- ඩබ්. ඩී. අමරදේව

හන්තානට පායන හඳ

හන්තානට පායන හඳ ලස්සනයිද කියන්න
මා නොදකින ඒ පුරහඳ ඔබට හැකිය දකින්න

අදුරු ලළා වහිනා කළ සරසවි බිම තෙමෙන්න
කුඩේ යටින් ඔබ යන කල එපා තනිය දැනෙන්න

ළතා මඬුළු අතවනාවී එපා අහක බලන්න
මා ගැන මතකය ගුලිකර මහවැලියට දමන්න

-අමරසිරි පීරිස්